آه ای زمستانه
"من زنده ام"...
لای شیشه های شکسته ی دیوار صوتی!!!
خوب می بینی؟
در میان خمسه های بی پروا
لا به لای زخمه ها و زخمی ها ....
برایت واژه واژه می بارم
تا ببینی پای قولم ایستادم
مرا بخوان:
"من زنده ام"...

سهیل

لب تشنه مثل خورشید

پ ن : کاش اونقدر اونطور بودم که بتونم فقط کتاب بخونم .. فقط بنویسم... فقط...

آری
چشمهایم
در آخرین برگه های پاییز پایمال شدند
و تو را در آخرین رمق
نجوا می کردند
و این پایان احساس من است
یلدا
در کنار خیالت هرچه طولانی تر....

سهیل... لب تشنه مثل خورشید...

پ ن : بگذار ببینم هنوز... خانه راهم میدهند یا نه...
پ ن : خداوند به انسانهای دل سوز ... "دل "داده است ...

پ ن : آینده ...

آری ...
بدتر از بدترین میدانی چیست؟
لحظه ای یا لحظه هایی مستمر...
که "گُم" میشوی
در هیاهوی "جوانی"!!
"نوجوانی"
آری...
من خسته ام!!
دلم "تکرار" می خواهد...
تکرار آن "تازگی" ها را بسیار می خواهد !!
و دیگر هیج!!!!!

سهیل.. لب تشنه مثل خورشید...

پ ن : گاهی فقط باید دَرک شوی... اما.. نمی شوی...

پ ن : اینجا "زمستان" است...